Zamiast wielkich słów – prawdziwe emocje, wspomnienia i marzenia. Taki właśnie był Międzypokoleniowy Konkurs Literacki „Życie – największa przygoda”, który udowodnił, że pasja do pisania i piękno codziennych doświadczeń nie znają granic wieku.
Otrzymaliśmy aż 17 wyjątkowych prac z całej Polski, a każda z nich była małym literackim skarbem – świadectwem życiowej mądrości, wyobraźni i wrażliwości. Jury nie miało łatwego zadania, jednak to utwór Romana Wysockiego z Kurowa najbardziej poruszył serca oceniających.
Talent, który nie może pozostać na dnie szuflady
Pan Roman Wysocki od 18 lat mieszka W Domu Pomocy Społecznej w Kurowie. Interesuje się sportem, a w wolnych chwilach czyta książki. To właśnie z tych codziennych inspiracji, obserwacji i wspomnień czerpie siłę do tworzenia – udowadniając, że prawdziwa pasja do życia i słowa nigdy nie przemija. A natchnieniem do napisania konkursowego utworu była Barbara – jak sam określa – największa miłość życia.
Wiersz „Dziecięce wspomnienie” autorstwa Romana Wysockiego, zwycięscy Międzypokoleniowego Konkursu Literackiego „Życie – największa przygoda”, jest niczym powrót do utraconego raju – ogrodu, w którym dojrzewało nie tylko życie, lecz i wrażliwość poety. To utwór, który w prostocie słów i rytmie codziennych obrazów ukazuje niezwykłą dojrzałość artystyczną i emocjonalną.
Pan Roman nie potrzebuje wyszukanych metafor, by poruszyć czytelnika. Operuje językiem niezwykle zmysłowym, który buduje świat pełen barw, zapachów i dźwięków.
„Dziecięce wspomnienie” to literacka opowieść o czasie, w którym wszystko było jeszcze niewinne, a świat pachniał świeżością lata. Pan Wysocki z niezwykłą czułością kreśli obraz ogrodu – nie tylko tego realnego, ale także ogrodu pamięci, w którym dojrzewało jego dzieciństwo. Każdy szczegół ma tu znaczenie: światło, zapach, dźwięk – tworzą symfonię wspomnień, w której odbija się rytm minionych lat.
Kunszt literacki autora przejawia się w umiejętności zatrzy-mania chwili. Wysocki nie tylko opisuje – on przywraca do życia obrazy przeszłości, nadając im wymiar uniwersalny. Jego poezja przypomina, że dzieciństwo, nawet jeśli dawno minęło, pozostaje w nas – jak ciepły promień słońca na skórze w letni dzień. „Dziecięce wspomnienie” to poetycki hołd dla życia, które nieustannie dojrzewa i przemija, ale wciąż pozostawia ślady w sercu.
Placówki opiekuńcze i aktywizacyjne – wsparcie w twórczości
Szczególne podziękowania kierujemy do Pani Małgorzaty Smolińskiej, Dyrektor Domu Pomocy Społecznej w Kurowie, która z ogromnym zaangażowaniem i sercem zachęciła najliczniejszą grupę swoich podopiecznych do udziału w konkursie. Jej wsparcie, wiara w możliwości mieszkańców i prawdziwa pasja do pracy sprawiły, że słowo pisane stało się mostem łączącym pokolenia.
Warto jednak podkreślić, że w wielu placówkach w całym kraju znaleźli się ludzie podobni do Pani Małgorzaty – opiekunowie, animatorzy kultury i pedagodzy, którzy z czułością i determinacją motywują seniorów do twórczego działania. To dzięki nim starsze osoby odzyskują wiarę w siebie, mają odwagę dzielić się swoimi wspomnieniami i marzeniami, a ich twórczość zaczyna żyć poza murami placówek, docierając do czytelników w całej Polsce. To właśnie tacy ludzie są cichymi bohaterami przedsięwzięć takich jak ten konkurs – pokazują, że pasja i talent nie mają wieku, a wsparcie i zachęta mogą rozbudzić w seniorach prawdziwą artystyczną odwagę.
Wszystkie instytucje, które wzięły udział w przedsięwzięciu, otrzymują 15% rabat na materiały dla seniorów oraz na wydanie książki z twórczością swoich podopiecznych – by zachęcić do dalszego rozwijania literackich pasji i utrwalania wspomnień.
Dziękujemy wszystkim uczestnikom, opiekunom i osobom zaangażowanym w to wyjątkowe wydarzenie za wspólne świętowanie literatury i międzypokoleniowego dialogu. To dzięki Wam życie seniorzy mogą odkrywać swój potencjał w pełni!
– mówi Barbara Górnicka-Naszkiewicz, psychogerontolog, redaktor naczelna Super Seniora.
Ten konkurs to nie tylko rywalizacja. To święto słowa, empatii i ludzkiego spotkania – dowód, że słowa potrafią łączyć, inspirować i przypominać, że każdy etap życia – jeśli przeżywany z pasją i w towarzystwie wspierających ludzi – jest wart opisania.
